به عابران بی خبر
به ابرهاه ،به کوهها
به ماهیان توی نهر
به هر کسی که دیده است
طلوع یک رز سپید
به هر کسی، چشیده است
سیاهی ِ شب پلید
به یک صدا، به یک نگاه ِ نا به گاه
- به خاطر خود خدا -
خبر دهید
که یک نفر زخاطرش- به خاطر دل شکسته ی مسافرش- گذشته است
و دفتر نوشته های خویش را، بسته است
به خاطرش، دعا کنید
ز آن خدای خوب، برای خود و خاطر شکسته اش دعا کنید....
تب دار تر از طنین نگاهت
ترسیدم...
خندیدی نه به من، به بازیِ سرنوشت
و تو رفتی
تلخ تر از طنین فریادهایم
آمدنت را تازه به باور نشسته بودم که نبودنت بی بنیاد کرد باور بچگانه ام را....
و تو اکنون اولین ساعات دو سالگی ات را می گذرانی...تولدت را با تمام واج های ذهنم تبیرک می گویم ای بهانه ی بازی کردنم با واژه های بچگانه ذهنم...
و دوباره می خوانم به یاد قیصر:« ناگهان چقدر دیر زود می شود گاهی!...»
ببخش من و تمام کوتاهی هایم را در تنها گذاشتنت...تو مهربان تر از این حرف هایی...می دانم...یادم نمی رود با من بودنت را در -شاید-پر حادثه ترین و یا تلخ ترین سال زندگی ام...!
و اکنون که به آرامش نشسته ذهن ملتهبم، آرزو می کنم دوسالگیت را با ناب ترین واژه های هستی بگذرانی...برای خوب بازی کردنم دعا کن...هستی نوپا نوشتن را خواهد آموخت...
باز هم تولدت مبارک، ای تا همیشه با من در لحظه های بی خوابی ام..
دوستت دارم به اندازه تمام واژه های از ذهن گذشته در تمام تاریخ!
..............
این هم اولین نوشته ی من برای تو...
دوشنبه های مشق و کاغذ و نوشتنت
دوشنبه های گفتنم،شنفتنت
همه گذشت
و من کنون، سبد سبد دوشنبه را
به یاد تو، به باد می دهم
و تو...
تا ابد، به یک خدای خوب می سپارمت.
عاقبت فرا رسید
بی صدا، در انتهای سادگی
بی اجازه و سلام ومن
سرم نمی شود
ولی
باورم که می شود
این دوشنبه ی پر از سکوتِ سرد و تلخ
آخرین دوشنبه بود
آخرین سکوت من، آخرین سلام تو
آخرین تلاقی نگاه سردمان
اضطراب و ضربه های قلبمان...
ظاهرا تمام شد، قصه ی دوشنبه های سبزمان
ولی
بعد از این تمام روزهای من، دوشنبه است
گرچه بودنت،تمام لحظه های رفته است
بدان
خاطرات زنده ات تا همیشه، هر کجا
برای من نمود یک دوشنبه است
میشود زیبایی پاییز را با هم