پرده کنار رفت و سپیدی برف ، 

                                          دوباره

                                                      چشمان خواب آلودم را بست.

دستی پنجره را باز کرد

                               و پایی برف را احساس....

خدای  ِ من !

                این خود ِ من بود که داشت ،

                                 در حیاط کوچک خانه ، برف بازی می کرد!