نبودم
در این سرزمین نبودم
چند روزی آسمان نشین خاک بودم
سرشار از آرامش
چند روزی از دوشنبه ها برای همیشه گسستن
پرواز را آموختن
چند روزی رهایی
....
و حال که بازگشته ام عید خود را نشانده است در چشمان مبهوتم...چقدر فاصله است از زمین تا آسمان
از صمیم قلب آرزو می کنم که سال نیاممده برای همه مان سرشار از آرامش و شادی باشه....
با دوشنبه هایی آرام و شاد
سال نو مبارک
که من میان لحظه ها
به جستجوی ناکجا
سطر سطر رفته را
از ابتدا به انتها ،ورق می زدم
که ناگهان
نگاه تو دوید در نگاه من
صدای تو رسید به گوش من
-سلام
-سلام ، حال شما؟
-و من سکوت...
- و تو سکوت پر ز معنا...
سرم به زیر، تمام تن تپش
که ای خدا، مرا ببر ، تو از اینجا!
چگونه باورش کنم؟
که سرنوشت، آخرین دوشنبه را
در این سالِ پر ز درد
تهی ز تو نکرد...
تو در میانه ی زمان، به ناگهان
ز ناکجا
رسیدی و من
که تاب بودنم، در آن فضای ملتهب نبود
چه سخت ایستادم و چه سخت تر نگفتمت...
ز حنجره طنین صد ترانه پر کشید، ولی دریغ
که هیچکدام، از این گلو ،به گوش تو نرسید
دلم دوباره پرکشید
دوباره از تو گفت
از دوشنبه های خاطره
از آن سپیدی تمام
از احساس و پنجره...
تو رفته بودی از دلم به شهر خاطرات خوش
که ناگهان رسیدی از سفر، چو برق یا شرر
و پیش از آنکه بودنت، میان لحظه های من به ثبت نشانده باشدت
دوباره سوی شهر خویش پر رفتی و
به خود که آمدم
فقط به روی صورتم
دوان بودند، قطره های شرم یا که اشک!
تمام تن تنش
پر اضطراب و پر تپش...
تمام تن بسوخت
میان شعله های دل
و عقل- این مزاحم همیشگی- دوباره داستان خویش، از سر گرفت...
همان نگاه اولت، که آخرین نگاه بود
چنان به تن نشست
که آتشش تا غروب و امشبم، به راه بود
همان نگاه نافذی که چون کمند
اسیر کرد مرا
غزال تیزپای خسته را...
نه!
اشتباه نکن
نوشته های امشبم دلیل بر تاسفی، نیست
سطر سطر امشبم فقط برای دل
که امشبش سخت و پر ز غصه است،
نوشته شد
سروده شد، ثبت شد...
من- چند سال قبل- تمام خاطرات خویش را
دوشنبه ها و شنبه های خویش را
به سرنوشت دادم و به سان زخم خورده ای
به زندگی ادامه دادم و
نگفتمش که ای خدا:
چرا چنین نبود ؟
چرا چنان نشد؟
ایمان ندارمش ولی از انتهای دل بسی،
امید دارمش
که سهم من از این سرای بی کسی، به دست من، می رسد
و یک صدا ز نا کجا ، می گویدم
که آن خدای خوب، هستی ِ خسته را
چند سال قبل
به امتحانی سخت، آزِمود
و من - اگرچه سخت - ولی، با تمام دل برون زدم ز بوته اش...
کنون
که ،به انتظار روز واقعه نشستم
امید دارمش.....
دلم تمام نمی کند ولی
شرم دارم از سرانگشتان خسته ام!
تمام روز نوشته ام....
کنون برخلاف دل، تمام می کنم نوشته را و با زبان خویش می سرایمش...
همین.
هستی
در آخرین دوشنبه اش در این شهر غریب
پرده های پشت سر،پونه، غزل
پیش من بیا،کنار من بمان
از نبودن و نخواندنت مخوان
درد، دفتر و دلم
دست های سرد تو
آسمان برای ما
بالهای من ز تو
شبنم و شاعر و،شب های دراز
قصه ها غصه های پر ز راز
کودک خاطره ام خوابیده است
با دو چشم متنظر به راهِ باز باز
من، مسافر ، مثنوی های ترم
سطر سطر غصه های هر شبم
می نویسم از سکوت و شبپره
از خود و دیوانگی های دلم
کاروان، کوکب، کنار پنجره
کودکی در خواب، بغضی در حنجره
می وزد آهسته در این سرسرا
ناله های پر زدرد زنجره
شمعدانی ، شاپرک، شوریدگی
شاهنامه، شمس ،شاعرانگی
می سرایم از صمیم دل تو را
با تمام واژه های زندگی
......................
چندبار خواستم به حکم ویرایش پاک کنم ابتدایش را چون به چشمم متفاوت می رسید از انتها...اما دل نخوست و من همچون همیشه مطیع دل! بی چون و چرا!
ناگفته ها و غصه ها و درد ها
یک کاغذ کوچک، دو انگشت و قلم
آرام می کند تو را
تو حرف می زنی
فریاد یا که آّه
و دفترت، ساکت نگاهت می کند
تو می دهی هر واژه را
او سطرها پس می دهد
هر دو که خسته می شوید
یک متن، متولد می شود
آخر میان روز، در اتنهای تلخ قهوه ات
تصویری از رویای نا فرجام تو،در دل دمید
انکار نه! اقرار کن
با خود تمام تمام صحنه را، تکرار کن
این جا شب است
در ابتدای لحظه های شرجی ات
آرامش ِسرشار از طوفان سخت
در دادگاه عقل سنگی ات
پاسخ بده!
من با توام
امشب میان حرف های بی جواب
تو به کجا خواهی گریخت؟
نه! اینبار نرو...
چون مرد، بایست
فریاد زن
اصرارکن
بر اشتباه مهلکت
اقرار کن
و بعد از آن، ساکت بشین
گوش کن، تکرار کن
با هر سوال صامتش
تو آب شو، اما نرو
بگذار تا خاکت کند
از خود و غوغای دلت
بیزار ِبیزارت کن
بگذار بکوبد بر سرت
انبوه حرف و پرسشش
و تو میان داد او
دل را ز خود، خالی بکن
تصمیم گیر
کاری بکن
اینجا زمان،ایستاده است
حرکت فقط، به دست توست
یادت نمی آید مگر
اینجا همان دنیای توست
برخیز و با دست خودت
زنجیر غم را، پاره کن
پرواز کن آزاد شو
دل را زخود خالی بکن!
میشود زیبایی پاییز را با هم