ای تا همیشه سروده ی من
در چارسوی نگاهت
دلم را پذیرا باش
در آستانه ی بهار
با یک سبد یاس سپید، به سرودنت نشسته ام
می شناسم در بیابان
همچو دلهای ِ غم آلود
در میان ِ این خیابان
ولی عقلت به بهانه ی عدم تجربه،
در چرایی نگاهش به درک ننشیند
حس ِ سپید ِ پسرک خیره به سبزه ها و ماهی ِ قرمز را، می گویم
که لکنتی تلخ بر فضای زبانش نشسته بود
در هنگامه ی پرسیدن بهای ِ چند نماد ِ ایرانی بودن.........
خداوندا، تا چند بهار دیگر باید
حسرت نشین ِ نگاه معصوم ِ کودکانه ای باشم، "ماهی قرمز" در دست؟
کو منجی ِ عدل گسترت....
حرفی ندارم...
پس به رسم سالیان پیش
زمین در زیر نگاه قرار داده
و سکوت می کنم
فقط به صدای سهمگین ستیزه جویانی گوش می دهم که 1170 سال است
گوش هایشان را زیر قلب های سنگی شان قرار داده اند
تا صدای ِ رسای ِ تو را نشنوند..!
۱۱۷۰ سال است، که میان تو و حکومت سبزت، ستون های ستم بر افراشته
و ناسپاسی پیشه کرده اند...
وای بر ما و بر تمام دست روی دست نشینان ِ این، مخروبه ی خاکی
با این همه،
تو روزی می آیی- حتی این سیاه رویان نیز ایمان دارند – و بر تمام سبز دلان این سرزمین سبز می تابی
همه می دانیم
افسوس که خزان دلم سبزی ِ آسمانی ات را تا ابد لایق نیست...
باز هم
فاصله ها
میانِ ما، حکم می کنند
حرفی نیست...
من، سالهاست که دادگاه نشین ِ چشمان ِ تو ام.
با هزار زحمت شرم را نادیده گرفت و سرش را بالا...
همین که مسیر نگاهش موازی شد با راهش، زردی گنبد نشست بر عمیق چشمانش...
و دوباره، پلک ها به رسیدند...
زمان، ایستاده در کنارش و او، پرواز کنان در امتدادش...
سایش هوا بر سر پنجه هایش، سکوت را می شکست
به خود آمد...
چشمانش با عجله باز شد
خدای من
گنبد زمین را از زیر پایش کنار زده بود یا او گنبد را زیر پایش قرار داده بود؟
مهم نیست...حالا دیگر، او بود....نور و کبوتر ها ....
.......
پ ن:هرچند باید هشتم می گذاشتم ولی حالا که قسمت نبود،الان می ذارم...
دلم لرزید
سیب افتاد
کسی که سیب را، برداشت
ساده اما قاطعانه
دست رد، به سینه ام گذاشت
در خیابان های خیس ِ شهر ِ من
خبری از خواب و خوف ِ مرگ نیست
زاده ی آرامش و امنیتم
با من حتی جرعه ای نیرنگ نیستنا گفته های نیلی ِ ذهنم زیادند
انبوه ِ پرسش های مغزم بی جوابند
برفی نمی بارد چرا؟ کو بوی باران؟
می گویمت تا بشنوی، بر دل نمانند
میشود زیبایی پاییز را با هم