واژه هاي غبار گرفته را در لابه لاي انگشتانم، به وضوح مي بينم
دل دچار رخوتي انكار ناپذير گشته است
در ورطه ي احساس عجيب روزه ي نسرودن گرفته اند
اين واج واج سطر هاي نويسندگي ام...
....
شايد تنها دفترچه آبي كيفم باشد كه هر روز به ديدنش مي روند انگشتان قلم سوارم...
شعر را يكي دو هفته اي مي شود غريبه گشته ام...
وعجيب دلم هواي يك غزل عصرگاهي كرده است
گاهي ميان عقل و احساس
اين دل عجيب مي كشاندم به وادي احساس...
تمام هفته را پر زخاطرات خیس
پشت سر گذاشته بود
منای او نبود
دست سهمگین روزگار
تارهای دوستی عمیقشان را، در هم تنیده بود
بر تمام خاطرات شاد و کودکانه شان
خط کشیده بود
در میان مرغزار ذهنشان
تمام جمعه را دویده بود
ولی
غافل از دعای آن دو بود...
در اذان روز شنبه ای
دست های این دو دوست
داستان دلنشین خویش را ،بهتر از گذشته ها سرود
های و هوی کودکانه شان
ته تمام دشت ها و دره ها رسیده بود...
آقاجان لیاقتش را ندارم!...
یعنی زمان گذشت و به دستش نیاوردم!
نوشتن از تو و سرودنت گوشه چشمی اجازت می خواهد از خود ِ خودت
این تلولو چشمان و گرمای وجودم خود حکایت می کند که چقدر دورم از وادیت...
دستم بگیر
پس برای چندمین بار این نوشته ها را می خوانم و همه را تا همیشه بر صفحه ی این خانه می نگارم
نوشته هایی که صاحبانش شایسته ی سرودنت بودند...
.
.
میشود زیبایی پاییز را با هم