بهار آمده است

             بوی باران کو؟

بهار من ببار ، دیری است تشنه ی آبیاری ام...

سلام

سلام

سلام پر حرارتم ز انتهای جان

به تو، به هر كجاي اين جهان

 بعد از آن سكوت...

تمام حرفهاي خويش را ذخيره مي كنم

كه وقت احتياج ز واج واج آن

سرايمت تمام روزهاي هفته را

غروب هاي شنبه را

نگفتن سه شنبه را

ويا

سكوت سرد چهار شنبه را

نه اشتباه نكن

دوشنبه ها ز سرزمين من كوچ كرده اند

و هفته هاي چون هميشه ام

به سادگي يك سلام

ز من، عبور كرده اند

كنون كه مي نويسمت

ماههاست كه در كتاب زندگي

دو  را از ميان يك و سه

حذف كرده اند!

 

روایتی از رویایی بهاری

می دویدم در میان باد

قاصدک در دست

در جستجوی قاصدِ باران

گام هایم می شمردند، دست های قاصدک را

قاصدک در باد

من به دنبالش دوان

دست من پرواز را

پیمود در طی ِ زمان

هر دو پایم می پریدند

از سر سرو و سپیدار

از میان سبزه زار ها

،برگ های سبز بید ِ بی قرار

چشم هایم می چشیدند

طعم شیرین شکار لحظه ها را

دور بودن از سکوت و لذت فریادِ باد را

در میان آسمان ها

بادبادک ها به استقبال دست هایم ، به رقص

کودکی خنده کنان می نشاندم در نگاهش...

خواب نه!

رویایِ شیرین، در پسینی دلنشین

در ماه اول

آنچنان در من فرو رفت

کز میان ذره های پر ز نورم

شادی و شوری به پا خاست

و از هیاهو و سرودش

دختری شیدا و دلشاد

آرام و سرخوش

از خواب نازش، برخاست

زنده باد

آن باد و رویای طلایی

در کنار جوی آبی

عصر یک روز بهاری...

                                                                                                               هستی.