عنوان ندارد...

بسته شد

تا همیشه بسته شد

دفتر قشنگ خاطرات سبزمان

گفتن و نوشتنم

                    نخواندنت

تا همیشه بسته شد

در پسین سرد و بی قرار چهارشنبه ای

عاقبت قطار خاطراتمان به راه فتاد

و دلم

با تمام بودنش، خواندن و سرودنش

خواند از رفتنت

             از نبودن و نگفتنت

شعر ها نوشت

          قصه ها سرود

آسمان گریست، همچو چشم های  من

ولی، نه به خاطر ِ نبودنت

فقط برای من

برای درد های خفته ام...قصه های گفته ام...بغض های شکفته ام...

هر دو چشم من، همچو ابر های آسمان گریست

تا تمام دیدنم به باد رفت

سکوت آمد و قرار رفت

یک شب پر از سکوت

پر ز ناله های جان گداز، گذشت

یک سحر سراسر از دعا و یاد حق

خواهش و تضرع و نیاز و اشک

آمد و

بی صدا گذشت

چند سال بعد

در شروع صبح سرد پنج شنبه ای

عاقبت طلوع کرد

 پر ز نور کرد

آسمان این دل به شب نشسته را

سرد و بی قرار و خسته را

در دلش رسوخ کرد، ذره ذره نور

                                     شادی و سرور

آن خدای خوب، همچو سالهای قبل - یا که چون تمام زندگی -

هدیه کرد به او

               -در حضور او-

هستی همیشه را

                  - هستی ِ  پر ز نور و شور-

خدای من

         از صمیم دل

                        سپاس

                                با تمام دل درود

حضور در عبور...

آمدم، رسیدمت 

          با هزار اضطراب، کوله بار غم به دوش

ولی

-خستگی ز تن نرفته بود هنوز - که چون

                                                     تاب دیدنت نداشت

 شور زد، شکسته شد

ناگهان زمین فتاد

                     هرچه گفتمش ، گوش نداد

                                                         حرف خود زد و به راه فتاد

لاجرم دو پای خسته ام

                                همچو دل

                                                  در مسیر بازگشت، قدم گذاشت

 

می سرایمت به نام لحظه های رفتنم

به بودنت، نبودنم

و سایش قلم به روی صفحه های دفترم

گمان مکن، که رفتنم به سان رفتن کبوتری زبام خانه ات

پاک می کند

تما م خاطرات ِ سبز روزهای شنبه را

شکفتن و شکستن دوشنبه  را

نه

بدان که بودنم برای توست

نوشتن و سرودنم به یاد ِ توست

 من

زنده ام به یاد ِ تو

به گفتن و نوشتنم برای تو

تو رفته ای و خاطرت، زیاد من نرفته است

از این به بعد

تمام روزهای من، دوشنبه است

می زند دلم

همچو قلب ماهیان، کنار رود

                                  یا که نبض کودکی، پر ز وحشت سقوط

  همچو تار مرتعش

                       در تن سه تار تو

                                     یا که لرزش صدای من، بعدِ هر نگاه تو

می زند دوباره دل

                       همچو پلک متنظر به راه تو

عصر جمعه نه، صبح سرد هر دوشنبه

                                                  بعد از آخرین نگاه تو

می زند دلم هر شب و سحر، به یاد تو

راه و چاره چیست...؟

                              تا همیشه منتظرُ به راه تو

می زنم منم

              با دو دست سردِ خود

         بر سر دلم

که بایست!

                      نزن!

                               که بمیر در تبُ و توان ِ من مگیر...

خسته ام

               بس است!

                               ارتعاش دائمت

                                                    برده تاب ِ من

از زدن چه عایدی است؟!

               گوش کن به حرف من

عصر، عصر ِ صحبت است....

                         شور ِ بی شعور، نشایدت

                                                              بخواب!

                                                                             وقت، وقتِ مردن است