یک جواب بی سوال!...

من نمی دانم که تو...؟

                      تو نمی دانی که من...؟

                                  پاسخش در انتظار یک سوال ساده است....!

نوشته های بی نشان

سطر سطر دلم را می خوانمت با نگاهم

ای تنها تماشای من بشنو نوشته های هر شبم را....

زمان می گذرد و هر روز نبودنت نزدیکتر...

شنبه های دیدارم را به دوشنبه هایت می سپارم.

 اما افسوس که این دوشنبه های شیرین پایان پذیرند...

نوشته ی یک نیمروز سرد پاییزی...

می گذرد

 آذر سرد و پاییزی 

         و عجیب رسوخ کرده است- ننوشتن- در بند بند انگشتانم

می گذرانم

 روزگار را ،اما نه ساده و تکراری ، شاید مهیج تر از تمامی ِ پاییزهای به تقویم نشسته ام

و هر روز جوانه می زند نهالِ نوپایِ نو رسته ام...

شاید اگر آب نباشد، باران نیاید و خاک را هم دریغ کنم، او هر دوشنبه به رویش خویش ادامه دهد و سبز شود، سبز ِ سبز.....