منظومه ای از زبان او...

 

من ، گمشده ای به دور از ساحل ِ نگار

                                                             تو از تبار ابرهای بارور ِ بی قرار

من، زخمی ِ خون آب خورده ی ِ خشم توام

                                             تو، پادشاه ِ خشک خوی و خشمگین ِ روزگار

خشکم، عطش جان ِ مرا، بگرفته

                                             بر چشم  خون فشان ِخشک من،بار دگر ببار

دیگر توان ناله ای، در نی نمانده است

                                                   بهر ِ خدا، تو بیش از این، ظلمم روا مدار!

.

.

بعد از دوخط شکواییه، این است حرف آخرم

                                                     " هر جا که هستی، باشدت خدا نگهدار"

 

مسافر سرگردان

در امتداد فکر من، دوان دوان رسیده ای

                                               نفس زنان ز دست من، تو جرعه ای چشیده ای

بخوان زِ بَر برای من، حدیث تلخ هجرتت

                                                    نرو، بمان، بگو به من، هر آنچه را که دیده ای

آهسته عبور می کنی، باز...

لنگ لنگان می شمارند

                                 گامهایت را، دو چشمم

در عبور ِ سرد پایت

                              از هوایِ گرم کوچه